مفاد ساختار شرطي در منطق ارسطويي، رواقي و سينوي

No Title

ارسطو با مبتني ساختن استدلال بر نظريه حمل و وجود كلي در فردش كه مفاد گزاره بسيط است، استفاده از گزاره‌هاي مركب را در استدلال نمي‌پذيرد، اما رواقيان با مبتني ساختن استدلال بر نظريه علايم كه مفاد گزاره‌هاي مركب شرطي است، استدلال ساخته‌شده از گزاره‌هاي اتمي و بسيط را منكرند و وجود يك گزاره مركب در هر استدلالي را الزامي مي‌دانند. اين دو ديدگاه متفاوت، شكل‌گيري نظريه حمل و استدلال حملي ارسطويي و نظريه علايم و استدلال شرطي رواقي را در پي داشته است. اما ابن‌سينا و پيروانش با جمع ميان حمل و شرط و استدلال حملي و شرطي، پژوهشگران منطق را با اين پرسش مواجه ساخته‌اند كه آيا منطق سينوي، تلفيقي از دو منطق ارسطويي و رواقي است يا آنكه ماهيت مستقلي دارد كه در آن، حمل و شرط با حفظ استقلالشان با همديگر تقابلي ندارند، بلكه قابل جمع هستند؟ در اين زمينه برخي به ديدگاه تلفيق و برخي ديگر به ديدگاه نگرش حملي و موضوع محمولي به شرطيات در منطق سينوي گرايش يافته‌اند. در اين پژوهش كه به روش توصيفي ـ تحليلي و استدلالي ارائه مي‌شود، قصد داريم با بيان تفاوت ميان گزاره شرطيه سينوي و بسيط و مركب ارسطويي و مولكولي رواقي، نادرستي دو ديدگاه مذكور را آشكار سازيم و ديدگاه سومي را اثبات كنيم كه براساس آن، نگاه به شرطيات در منطق سينوي اولاً نگاهي قضيه‌اي است نه موضوع محمولي؛ زيرا بر پايه روابط ميان نسبت‌هاست و نه مفردات؛ ثانياً متفاوت با نگاه ارسطو در گزاره‌هاي مركب و رواقيان در گزاره‌هاي مولكولي است؛ زيرا گزاره‌اي واحد و بر پايه تلازم يا تعاند نسبت‌هاست نه بر پايه نظريه علايم. بنابراين منطق سينوي، مستقل از دو منطق ديگر است.

No Abstract