نظريه‌ وعده به عنوان مبناي الزام‌آوري قراردادها

Examining the theory of promise as a justification for the contractual enforcement

نظريه وعده، استناد آگاهانه‌ و ارادي‌ به عرف وعده‌ها را توجيه‌كننده‌ اعمال قدرت قانوني براي تضمين قرارداد مي‌داند. چنين برداشتي از مبناي قرارداد، براي الزام آن دسته از اعمال حقوقي كه به صورت وعده در‌ مي‌آيند، يك قاعده‌ عمومي به دست خواهد داد. با وجود اين، مقدماتي كه براي اثبات اين امر در اين نظريه به كار رفته، از چند جهت عمده مورد انتقاد قرار گرفته‌است. دسته‌اي از منتقدين، برداشت خود از حدود آزادي قراردادي را مستمسكي براي نقد نظريه وعده قرار داده‌اند. گروهي نيز عدم همسويي وعده با نظريه‌هاي كلان‌تر استحقاق و ناتواني در تبيين برخي دكترين‌هاي قرارداد را دليل ضعف آن انگاشته‌اند. با در نظر آوردن مجموع استدلال‌ها و نقدها‌ي آن مي‌توان دريافت كه علي‌رغم اين‌كه نظريه وعده بخشي از واقعيت را به درستي تبيين مي‌كند اما از جهت تاكيد بيش از اندازه بر ذهنيات طرفين عقد نياز به اصلاح دارد.

The theory of promise considers the conscious & intentional invocation of the convention of promises to justify the exercise of legal power to guarantee the contract. Such an understanding of the basis of the contract would provide a general rule for enforcing those legal acts that come as a promise. Nevertheless, this theory has been criticized in several major ways. Some critics have used their conception of the limits of contractual freedom as a pretext for criticizing the theory of promise. Some have attributed its weakness to the inconsistency of this theory with the larger theories of entitlement and the inability to explain some of the doctrines of the contract. Considering the sum of its arguments and critiques, it can be seen that although the theory of promise correctly explains a part of reality, it needs to be corrected in order to overemphasize the subjective aspect of the contract.