جبران خسارت ناشي از فسخ نكاح بر زوجه

قانونگذار به موجب مواد 1121، 1122، 1128 قانون مدني جهت جلوگيري از ضرر زوجه به وي حق فسخ نكاح اعطاء نموده است. به نظر مي‌رسد نبايست به اعطاي«حق فسخ» به عنوان تنها ضمانت اجرا بسنده نمود و بايد مقارن با آن، حمايت‌هاي مالي در جهت جبران زيان هاي مادي و معنوي ناشي از فسخ نكاح، صورت دارد؛ زيرا در فرضي كه علت فسخ منتسب به زوج است (مانند خصاء، جب، تدليس و تخلف از شرط صفت)، هرچند فسخ از سوي زوجه صورت مي‌گيرد ليكن عدم استحقاق وي به مهريه، در فسخ قبل از مباشرت با توجه به زيان‌هاي مادي و معنوي وارد بر وي قابل تأمل مي‌باشد، از اين‌رو لزوم توجه به جبران زيان‌هاي وارده بر زوجه، بسيار مشهود است.رفع خلأ موجود در قوانين و بازنگري ماده 1101 قانون مدني ضرورت دارد. اين پژوهش با بررسي استحقاق زوجه به حداقل نيمي از مهرالمسمي يا مهرالمتعه در ساير موارد انحلال نكاح قبل از نزديكي، بر اين نظر است كه از نظر فقهي كل مهريه صرفا در مقابل مقاربت قرار نمي‌گيرد و مقداري از آن در مقابل عقد است و مهر معياري براي جبران خسارت است ؛ از اينرو با توجه به بحث مسئوليت مدني جبران خسارات معنوي وارد بر زوجه حائز اهميت مي‌باشد.