بررسي حافظه كاري و انعطاف پذيري شناختي بر اساس نگراني و عدم تحمل ابهام بالا و پايين

زمينه: ديدگاه هاي اخير عصب شناختي مطرح مي كنند كه حافظه كاري و انعطاف پذيري شناختي به عنوان دو هسته اساسي كاركردهاي اجرايي، تحت تأثير نگراني و عدم تحمل ابهام قرار مي گيرند. با توجه به اين كه در تحقيقات انجام گرفته نقش كاركردهاي شناختي در فهم و درمان اختلالات هيجاني كمتر مورد توجه قرار گرفته است، به نظر مي رسد شكاف تحقيقاتي عمده اي براي تمركز روي اين جنبه هاي نوين وجود دارد. هدف: هدف اين مطالعه مقايسه حافظه كاري و انعطاف پذيري شناختي در افراد با نگراني و عدم تحمل ابهام بالا و پايين بود. روش: روش پژوهش حاضر، علّي - مقايسه اي بود كه در آن نمونه اي به حجم 500 نفر به صورت نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از پرسشنامه مقياس عدم تحمل ابهام (IUS) (فرستون و همكاران، 1994) و پرسشنامه نگراني پنسيلوانيا (PSWQ) (مير و همكاران، 1990)، اين نمونه 500 نفري مورد غربالگري قرار گرفته و 50 نفر به صورت هدفمند به‌عنوان افراد داراي نگراني و عدم تحمل ابهام بالا و نيز 50 نفر به‌عنوان گروه داراي نگراني و عدم تحمل بلاتكليفي پايين در پژوهش شركت داده ‌شد و درنهايت هر دو گروه آزمون رايانه‌اي استروپ (ريدلي، 1935) و حافظه كاري ان بك (كرچنر، 1958) را تكميل كردند. يافته ها: نتايج تحليل واريانس چندمتغيري، تفاوت معناداري را بين حافظه كاري با آماره 417/49 F= و انعطاف پذيري شناختي با آماره 30/27 F= در بين دو گروه در سطح معناداري 0/0001 P= نشان داد. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه حافظه كاري و انعطاف پذيري شناختي در افراد با نگراني و عدم تحمل ابهام بالا نسبت به افراد با نگراني و عدم تحمل پايين دچار افت معناداري شده است. بنابراين توجه به اين تفاوت مي‌تواند در روند درماني اين افراد مؤثر باشد.