بافت‌گرداني آيات قرآن در تاريخ جهانگشاي جويني

معناي متن از منظر معني‌شناسي كاربردي، در پيوند با بافت شكل مي‌گيرد و مطالعه و درك معني وابسته به بافت درون‌‌زباني و بافت برون‌زباني است. بر اين اساس وقتي متني از بافت اوليه خود جدا (بافت‌زدايي) و در بافتي ديگر به كار مي‌رود (بازبافت‌سازي)، روابطي تازه بين متن و عناصر بافت جديد شكل مي‌گيرد كه درمجموع به آن بافت‌گرداني گفته مي‌شود. در پژوهش حاضر بافت‌گرداني آيات قرآن در تاريخ جهانگشاي جويني بررسي شده است. دستاورد پژوهش نشان مي‌دهد كه جويني در بافت‌زدايي آيات قرآن به لحاظ ساختار صوري بيشتر به بافت‌زدايي بخشي از يك آيه پرداخته و با اين شيوه توانسته با حذف بافت موقعيتي آيات آنها را با هدف و منظور خود همسو كند. او در بازبافت‌سازي آيات ازنظر ساختار صوري آنها را غالباً در جايگاه يكي از اجزاي جمله به كار برده و از حيث اغراض كاربرد به منظور توضيح و توصيف؛ توجيه شرعي؛ بيان مواضع فكري خود و... به بازبافت‌سازي آيات قرآن پرداخته است.