بازنمايي شواهد تشيع اعتقادي در نيمه ي اول قرن اول

پس از رحلت پيامبر اسلام، انتخاب خليفه از طريق عده‌اي، انتصاب از طرف خليفه قبلي و انتخاب از طريق شورا به عنوان سه مبناي نظري براي مشروعيت خلافت خليفه، نزد بخش چشمگيري از مسلمانان پذيرفته شد. در تمام اين دوران، امام علي (ع) و هواداران ايشان مبناي نظري ديگري درباره خلافت داشتند. پژوهش حاضر با روش توصيفي‌تحليلي و با مطرح‌كردن شواهد و مستندات تاريخي و روايي در صدد است جرياني به نام «شيعيان اعتقادي» را در ميان اصحاب امام علي (ع) نمايان كند و شاخصه‌هاي فكري آنها درباره مسئله امامت را بازيابد. يافته‌ها نشان مي‌دهد در ميان اصحاب امام علي (ع)، جرياني مهم و تأثيرگذار وجود داشته كه به امامت امام علي (ع) بر اساس وصايت قائل بوده است. از ديگر نتايج پژوهش حاضر نشان‌دادن اصالت تاريخي انديشه كلامي اماميه در باب امامت و نقد اين ديدگاه ابن‌تيميه است كه شيعيان اعتقادي را در تعداد اندكي محدود كرده كه امام با آنها مقابله كرده است.