تحليل رابطه ميان نهاد قدرت و نهاد موزه در ايران: موردهاي مطالعه،موزه‌هاي «ايران باستان»، «دوران اسلامي» و «انقلاب اسلامي و دفاع مقدس»

چه رابطه‌اي ميان نهاد قدرت و نهاد موزه وجود دارد؟ آيا در ايرانِ امروز، موزه‌هايي با تمركز بر موضوعات و دوران‌هاي مختلف تاريخي، از نظر مواد و مصالح، نحوه تنظيم و مراقبت از آن‌ها و رابطه با مخاطبان، به يك اندازه مورد توجه نهاد قدرت قرار گرفته‌اند؟ براي پاسخ به اين سؤال از نظريه و روش تحليل گفتمان با تأكيد بر نظريه فوكو و نيز شرح ژيليان رز بر اين نظريه استفاده شده ‌است. اين مقاله، مطالعه‌اي درباره‌ آپاراتوس‌ها و تكنولوژي‌هاي نهادي سه موزه‌ «ايران باستان»، «دوران اسلامي» و «انقلاب اسلامي و دفاع مقدس» با رويكرد تحليل گفتمانِ نوع دوم است. تحليل گفتمان نوع دوم بيشتر به نهادها، رويه‌هاي مربوط به آنها و نحوه توليد مطالب مي‌پردازد. پس از بازديد ميداني از هر سه موزه، يافته‌ها حاكي از تفاوت‌هاي قابل‌توجه در آپاراتوس و تكنولوژي‌هاي نهادي به كار رفته در آن‌هاست. نتايج نشان داد موزه‌ انقلاب اسلامي و دفاع مقدس به‌منظور مفصل‌بنديِ گفتمانِ مطلوب متوليانِ خود يعني استكبارستيزي، مقاومت و پيشرفت در مقايسه با دو موزه‌ ديگر به متنوع‌ترين، پيشرفته‌ترين و جذاب‌ترين طرح‌ها، فضاسازي‌ها، تكنولوژي‌هاي نمايش، امكانات و فناوري‌هاي نوين تجهيز شده است. با فاصله‌اي قابل‌توجه موزه‌ دوران اسلامي قرار دارد كه علت آن مي‌تواند اهميت مضاعف تاريخ ايرانِ پس از اسلام و مظاهر فرهنگي آن در مقايسه با ايران باستان براي متوليان و صاحبان قدرت باشد.