اثربخشي آموزش نظريه ذهن بر كاهش مشكلات سازش يافتگي كودكان پيش‌دبستاني

مقدمه: مهارت‌هاي اجتماعي ضعيف موجب پرخاشگري، اضطراب و افسردگي در كودكان ميشود. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش نظريه ذهن بر كاهش مشكلات سازش يافتگي كودكان پيش‌دبستاني انجام شد. روش پژوهش: اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل و پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري را كودكان پسر پيش‌دبستاني ملاصدرا در شهرستان قدس در استان تهران در سال تحصيل 1397-98 تشكيل دادند. تعداد40 نفر از كودكان پيش‌دبستاني با مشكلات سازش يافتگي به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل 20 نفره قرار داده شدند. كليه آزمودني‌ها 8 جلسه آموزشي را گذرانده و پرسشنامه مشكلات سازش يافتگي راتر را در سه نوبت تكميل نمودند. ابزار پژوهش شامل آزمون نظريه ذهن و مقياس اختلالات رفتاري راتر (1967) بود. داده هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل كوواريانس چندمتغيره و با استفاده از نرم افزار SPSS23 تحليل شد. يافته ها: نتايج حاصل از تحليل داده‌ها نشان داد كه آموزش نظريه ذهن بر كاهش اختلال كمبود توجه، رفتار ضداجتماعي و ناسازگاري اجتماعي كودكان پسر پيش‌دبستاني اثر داشته است و تغييرات در طول زمان پايدار بوده اند. بحث و نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين پژوهش، آموزش نظريه ذهن ميتواند به عنوان شيوهاي براي كاهش ميزان مشكلات سازش يافتگي كودكان پيش‌دبستاني مورد استفاده قرار گيرد.