رابطه «انسان» و «جهان» در تطبيق نظرگاه ملاصدرا و رورتي

بر طبق نظر رورتي، مشكل اصلي سنت فلسفي ما اين تصور افلاطوني است كه انسان داراي ذات شيشه‌اي است كه به وسيله آن جهان اطرافمان را منعكس مي‌سازيم و اين نگاه به انسان، منجر به دوگانگي ذهن‌ و عين و در نهايت جدايي انسان از جهان مي‌شود. پژوهش حاضر با روش توصيفي و تحليل محتوا به اين مسئله مي پردازد كه ماهيت انسان و جهان در انديشه رورتي چگونه توصيف مي‌شود كه منجر به يگانه انگاري مي‌شود و نقد ملاصدرا بر اين نگاه براساس چه مباني است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه در فيزيكاليسم غيرتقليل گراي رورتي، تمام خطوط فيمابين انسان و جهان حذف و فقط رابطه عّلي بين آنها برقرار مي‌شود، اما ملاصدرا دوآليسم جسم و نفس را نمي‌پذيرد و قائل به نوعي رابطه وجودي انسان با عالم است كه نفس چيزي جز بدن به كمال رسيده نيست و بدن مرتبه نازل نفس مي‌باشد.