مقايسه‌ي حداكثر نيروي بايت دنداني در بيماران اسكلتال كلاس III قبل و بعد از انجام جراحي ارتوگناتيك

مقدمه: جراحي ارتوگناتيك، علاوه بر تغييراتي كه در ظاهر صورت و اكلوژن ايجاد مي‌كند، بيومكانيك و نيروي حاصل از جويدن را نيز تغيير مي‌دهد. هدف از مطالعه‌ي حاضر، بررسي تغييرات ماكزيمم نيروي بايت بعد از جراحي‌هاي ارتوگناتيك در بيماران كلاس III بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي كارآزمايي باليني، 20 بيمار اسكلتال كلاس III مراجعه‌كننده به دانشكد‌ي دندان‌پزشكي دانشگاه آزاد اسلامي واحد اصفهان (خوراسگان) در سال تحصيلي 1397 تا 1398 كه تحت درمان ارتودنسي و آماده‌ي عمل جراحي فك بودند، انتخاب شدند. اندازه‌گيري بيت، بلافاصله قبل از انجام جراحي و 3 ماه بعد از انجام جراحي انجام شد. تكنيك جراحي در اين بيماران، تكنيك 2 فك بود. حداكثر نيروي بايت دنداني در 2 ناحيه‌ي مولر اول سمت راست ماگزيلا و مولر اول سمت چپ ماگزيلا در دو فاصله‌ي زماني قبل از جراحي و سه ماه بعد از جراحي اندازه‌گيري شد. سنسور، ابتدا بر روي دندان مولر اول ماگزيلا يك سمت گذاشته و سپس طرف ديگر و بار ديگر بلعكس انجام شد. اندازه‌گيري در هر سمت سه مرتبه تكرار شده و بيشترين عدد حاصله به عنوانMBF (Maximum bite force) بيمار يادداشت گرديد، داده‌ها با آزمون‌هاي آماري ANOVA و Tukey تجزيه و تحليل شدند (0.05 = α). يافته‌ها: ميانگين حداكثر نيروي بايت دنداني 3 ماه بعد از جراحي فك، كاهش معني‌داري يافته بود (0.001 p value) ولي بين نيروي بايت با جنسيت افراد، ارتباط معني‌داري وجود نداشت (0.244 = p value). نتيجه‌گيري: جراحي فك در بيماران كلاس III اسكلتال، باعث كاهش نيروي بايت در 3 ماه بعد از جراحي فك گرديد.