تفسير زيملي «درْ» در فيلم‌هاي «خانه‌ي پدري» و «آشغال‌هاي دوست‌داشتني»

حيات فرهنگي اشياء يكي از حوزه‌هاي مطالعات فرهنگي و جامعه‌شناسي فرهنگي و بينا رشته‌اي است كه در پژوهش‌هاي ايراني محدود و كم‌بضاعت است. ما در اين مقاله با عنايت به اين كاستي پژوهشي تلاش خواهيم كرد تا به موجوديت اجتماعي و فرهنگي «در» به‌مثابه يك شيء و پديدار نظر كنيم.شيئي كه حضورش مي تواند به عنوان واسطه اي براي بازانديشي پيرامون مفاهيمي چون: امر تاريخي،جنسيت، فرديت، سلطه و رازداري عمل كند. اين امر از خلال مطالعه‌ي تفسيري دو فيلم «خانه‌ي پدري» (كيانوش عياري) و «آشغال‌هاي دوست‌داشتني» (محسن امير يوسفي) محقق خواهد شد. رويكرد نظري و روش‌شناختي ما در اين مقاله مبتني بر آرا و نظريات زيمل است. نتايج اين مطالعه با پذيرش اين پيش‌فرض كه «انسان موجودي است مرز آفرين و داراي قوه وصل و فصل» نشان مي‌دهد كه پديده «در» در اين آثار، نه تنها عاملي براي نمايش ديالكتيك درون و بيرون و همچنين امر شخصي و غير شخصي مي شود كه با همنشيني با عناصري ديگر همچون ديوار، قاب، پنجره و قفل، چونان يك موتيف و منظومه اي معنايي عمل مي كنند كه باب تفسير اجتماعي درباره تكرار تاريخ، تسلسل حوادث و نسبت آنها با جنسيت و سُلطه را باز مي گشايند.