مطالعۀ انتقادي جايگاه عقل شهودي در خلق و فهم هنر سنتي از منظر سنت‌گرايان

سنت‌گرايي يكي از جريان‌هايي است به طور مستقيم در برابر باورهاي تجددگرايانه قرار مي‌گيرد. ديدگاه سنت‌گرايان در طول تاريخ انديشه، تبديل به يك نظام فكري منسجم شده است. يكي از زمينه‌هايي كه در اين انديشه جايگاه ويژه‌اي دارد، نظريه در باب هنر و زيبايي است. يكي از مفاهيمي كه در فهم نظريۀ سنت‌گرايان در باب ادراك هنر و زيبايي اهميت بسزايي دارد، درك جايگاه «عقل شهودي» در خلق و فهم هنر سنتي از سوي هنرمند و مخاطب است. تبيين و بررسي تعريف سنت‌گرايان از عقل شهودي و چگونگي كاركرد آن در خلق و فهم هنر سنتي، امري مهم براي فهم چگونگي فرايند انتقال سنت است. در اين پژوهش، با بهره‌گيري از روش گردآوري اسنادي و تحليل كيفي، پس از بررسي مفاهيم اصلي همچون سنت، هنر سنتي و عقل شهودي به عنوان چارچوب نظري، جايگاه عقل شهودي در خلق و فهم هنر سنتي در ديدگاه سنت‌گرايان بررسي و نقد مي‌شود. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه ديدگاه سنت‌گرايان در مسايلي همچون كافي نبودن تعريف عقل شهودي، مشخص نبودن كاركرد و متعلق شهود عقلي، مفروضات غير قابل پذيرش براي همگان، دچار شدن به كثرت‌گرايي باطني، تبيين شخصيت عرفاني اغراق‌آميز براي هنرمند و مخاطب، تعميم‌دهي نادرست و تعصب در برخي موارد دچار مشكل است. همچنين در زمينۀ ارايۀ يك نظريۀ هنر در ارتباط با ديگر زمينه‌هاي فرهنگي و زمينه‌سازي براي ارايۀ تفسير متفاوت عرفاني از هنر مزيت دارد.