پيش ‌بيني اختلال پرخوري بر اساس نشانه‌هاي افسردگي، تنظيم هيجان و انعطاف‌ پذيري روان ‌شناختي در زنان مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: ديابت نوع 2 بيش از90% بيماران ديابتي را شامل مي‌شود كه علاوه بر عوارض جسماني، با مشكلات روان شناختي مانند اختلال پرخوري، همراه هست. تشخيص اختلال پرخوري و درمان آن مي‌تواند بسياري از بيماري‌هاي همراه و ديابت نوع 2 را بهبود بخشد. لذا اين پژوهش با هدف پيش‌بيني اختلال پرخوري در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 بر اساس نشانه‌هاي افسردگي، تنظيم هيجان و انعطاف‌ پذيري روان شناختي انجام شد. روش بررسي: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي مي‌باشد كه بر روي 102 نفر از زنان مبتلا به ديابت نوع 2 از طريق همكاري مراكز مرتبط با بيماري ديابت و اطلاع رساني از طريق شبكه‌هاي مجازي به شيوه هدفمند انجام گرفت. ابزارهاي تحقيق شامل پرسشنامه‌ پرخوري گورمالي و همكاران (1982)، افسردگي بك و همكاران (1996)، پذيرش و عمل بوند و همكاران (2011) و دشواري در تنظيم هيجان گراتز و رومر (2004) بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 22 و ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌هاي حاصل نشان دادند كه نشانه‌هاي افسردگي، تنظيم هيجان و انعطاف‌پذيري روان شناختي در سطح معني داري (0/001 p) قادر به پيش‌بيني اختلال پرخوري هستند. از ميان متغيرهاي پيش‌ بين، نشانه‌هاي افسردگي با پيش بيني 33 درصد از واريانس اختلال پرخوري، بهترين پيش‌بيني كننده بود (0/001 p). نتيجه گيري: شناسايي زود هنگام و درمان نشانه‌هاي افسردگي در افراد مبتلا به ديابت نوع 2، مي‌تواند سبب كاهش بيشتر اختلال پرخوري در اين افراد شود.