رستم، پهلواني از «عصر شكارگري» (فرضيه‌اي نو درباب خاست‌گاه اسطوره رستم)

عصر شكارگري كه تا ده هزارسال پيش رواج داشته و در دوره پارينه ‌سنگي واقع بوده است، يكي از مهم‌ترين و شاخص‌ترين اعصار بشر به شمار مي‌آيد كه در آن، مردم به گردآوري غذا و شكارِ حيوانات مشغول بوده و هنوز با زرع و كشت آشنايي نداشتند. در اين دوره، مرداني دلير زندگي مي‌كردند كه با اتّكا به نيروي بدني در نبردي دائمي با حيوانات و شرايط سختِ معاش به سر مي‌بردند. عصر شكارگري، چهره‌هاي پهلوانيِ مخصوص به خود را داشته است كه بعدها با ظهور ادوار تاريخي جديدتر و با گذر ايام اين چهره‌ها تا حدودي تغيير شكل داده و در اين ادوار هضم شده‌اند؛ البته اين سخن بدين معني نيست كه اين چهره‌هاي پهلواني به‌طور كامل از ميان رفته‌اند، بل‌كه نشانه‌ها و رگه‌هاي آنان را با توجه به سبك زندگي، نوع پوشش، دين و عاداتِ رفتاري‌شان مي‌توان در اساطير و حماسه‌هاي پهلواني اخير مشاهده كرد. نگارندة اين جستار بر اين باور است كه احتمالاً رستم دستان -پهلوان حماسه‌هاي پارسي با توجه به خُلق و خوي شكارگريش، و نيز پلنگينه ‌پوشي و گُرزوري و ارتباط و سخن گفتنش با برخي حيوانات و پرستش خورشيد و انجام اعمال شمني توسط پدرش زال كه همگي رفتارهايي مربوط به دوران شكارگري است، پهلواني از عصر شكار است كه توانسته پس از گذر از فراز و فرودهاي ادوار تاريخي چهره كهنِ خود را در حماسه‌هاي اسطوره‌اي پارسي تا حدّي حفظ كند.