نصرت اردبيلي و ويژگيهاي سبك ديوان اشعار او در دورۀ بازگشت ادبي

زمينه و هدف: ميرزا نصرالله اردبيلي از شاعران و از عارفان معروف نعمت اللهيّه در قرن سيزدهم است. وي در شاعري متخلّص به نصرت و در عرفان ملقّب به نصرت‌الله بوده است. هدف از اين جستار، معرفي يكي از مواريث فكري گذشتگان و نسخه هاي خطي ديوان اشعار او و سبك وي و پاسخ به اين سؤالات بوده است، كه آيا در سبك وي، خصوصّيات بارز شعري ديده ميشود و موارد آن چه هستند؟ روش مطالعه: نگارش اين مقاله و معرفي نسخه ها و خصوصيّات شعري نصرت اردبيلي، به روش تحليلي-كتابخانه اي و در محور يافته هاي زباني و فكري و ادبي ديوان اشعار وي صورت گرفته است. يافته ها: با توجه به اينكه نصرت اردبيلي از شاعران دورۀ بازگشت ادبي است، مانند بسياري از شاعران آن دوره، خصوصيات سبك زباني خراساني را بكار برده است؛ اما با غور و دقت در ديوانش ميتوان گفت كه دايرۀ توجه نصرت به اين موضوع، بيش از حد اعتدال است و ازآنجاكه كاركرد و تأثير آن ازلحاظ معناشناسي و ويژگيها و ظرافتهاي ادبي چندان قابل توجه نيست، ميتوان گفت فراواني استفادۀ نصرت از ويژگيهاي سبك زباني خراساني از نقاط ضعف وي محسوب ميشود. نتيجه گيري: ديوان اشعار نصرت اردبيلي، بدليل قرار گرفتنش در دورۀ بازگشت ادبي، از نظر ويژگيهاي زباني و بخصوص سبك خراساني قابل توجّه است؛ همانطوركه از نظر ويژگيهاي فكري و بخصوص عرفاني و مذهبي نيز بدليل عارف مسلك بودنش، بسيار حائز اهميت است و از نظر ادبي نيز، چون شعر را براي مقاصد فكري سروده است، نه هنرمنديهاي شاعرانه، در حدّ متوسط قرار دارد.