اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بر استرس و انعطاف‌پذيري شناختي زنان مبتلا به ديابت نوع 2

زمينه و هدف: ديابت عوارض جبران‌ناپذيري بر عملكردهاي جسماني و رواني افراد بر جاي مي‌گذارد. بنابراين انجام مداخلات رواني براي بيماران مبتلا ضروري به نظر مي‌رسد. بر اين اساس پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بر استرس و انعطاف‌پذيري شناختي زنان مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. روش بررسي: پژوهش حاضر شبه‌تجربي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. از جامعه آماري كه شامل تمام زنان مبتلا به ديابت مراجعه‌كننده به مركز ديابت شهر بيرجند در 6 ماه دوم سال 1396 بودند، به شيوه نمونه‌گيري در دسترس 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. براي گروه آزمايش برنامه رفتاردرماني ديالكتيكي در 8 جلسه هفتگي (هر جلسه 60 دقيقه) اجرا شد. داده‌ها از طريق پرسش‌نامه استرس لاويبوند و لاويبوند (1995) و انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال (2010) قبل و بعد از مداخله جمع‌آوري و با استفاده از تحليل كوواريانس تك‌متغيره و چند‌متغيره با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 در سطح معني‌داري 0/05 تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد در مرحله پس‌آزمون بين ميانگين‌هاي استرس و انعطاف‌پذيري شناختي گروه‌هاي آزمايش و كنترل تفاوت معناداري وجود داشت. به عبارت ديگر روش رفتاردرماني ديالكتيكي به‌ طور معناداري باعث افزايش انعطاف‌پذيري شناختي و كاهش استرس بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 شد (0/01 P). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج لازم است در مداخلات درماني بيماران ديابتي به بهبود وضعيت روان‌شناختي آنان با استفاده از روش‌هاي درماني اثربخش از جمله رفتاردرماني ديالكتيكي توجه بيشتري مبذول شود.