جداسازي گازي با استفاده از غشاهاي ماتريس آميخته حاوي نانوذرات سيليكا عامل‌دار شده

هدف اصلي اين مقاله بررسي تاثير عامل‌دار كردن نانوذرات سيليكا بر خواص ساختاري و عملكرد جداسازي گازي غشاهاي ماتريس آميخته بر پايه پلي (اتر-بلوك-آميد) حاوي نانوذرات سيليكا مي‌باشد. بدين منظور ابتدا نانوذرات سيليكا با گروه‌هاي عاملي كربوكسيلي اصلاح شده و از آنها براي ساخت غشاهاي ماتريس آميخته استفاده شد. غشاهاي حاصل با استفاده از آزمون‌هايXRD ، DSC،FTIR ، SEM و آزمون تراوش گازي بررسي و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه اصلاح شيميايي نانوذرات سيليكا و تركيب گروه‌هاي كربوكسيلي بر روي سطح آن يك تعامل قوي با ماتريس پليمر داشته و باعث بهبود توزيع پركننده در ماتريس غشاء مي‌شود. مشاهده شد كه بارگذاري 4 درصد وزني نانوذره سيليكا عامل‌دار شده با گروه‌هاي كربوكسيلي در ماتريس پليمري باعث افزايش تراوايي در فشارهاي مختلف مي‌شود. غشاي داراي 4 درصد نانوذرات سيليكا اصلاح شده داراي تراوايي CO2، O2 و N2 بترتيب برابر 43.1، 2.8 و 0.42 برر و گزينش‌پذيري O2/N2 (6.71) و CO2/N2 (103.3) در فشار 3 بار بود.