كاربست پارادايم انتقادي در فهم عدالت فضايي در حاشيه كلانشهر تهران مورد مطالعه: اسلامشهر و شهر قدس

عدالت فضايي يكي از اركان اصلي توسعه متعادل در درون و بيرون كلانشهر است. امروزه در حاشيه كلان شهرها مي توان نمودي از بي عدالتي فضايي را مشاهده نمود كه منجر به تشديد تله هاي فضايي شده و فقر شهري را تشديد نموده است. هدف اين پژوهش تبيين انتقادي عدالت فضايي در نواحي پيراموني كلان ً شهر تهران مشخصا اسلام شهرو شهر قدس است. در اين راستا، با استفاده از پارادايم انتقادي و روش تحليل گفتمان انتقادي به جمع آوري داده ها با دو روش مصاحبه و تحليل اسناد پرداخته شده است. شش مقوله قدرت، سلطه، عدالت، وابسته سازي، ايدئولوژي،حق به شهر و شهروندي تبيين شدند و حاصل اين تبيين نشان دهنده آن است كه اين شش مقوله بر ابعاد گوناگون مفهوم قدرت، عدالت و اقتصاد سياسي دلالت دارند و همچنين اهميت بُعد سياسي-نهادي قدرت در كنار ساير ابعاداجتماعي، اقتصادي و كالبدي سايه اي از نافضايي در اين شهرها ايجاد كرده است. در نتيجه جهت تغيير و رسيدنً به عدالت فضايي و رهايي از تله فضايي فقر صرفا عدالت توزيعي كافي نيست بلكه حركت در توزيع متناسب قدرتدر بُعد نهادي مي تواند راهگشا باشد.