آزمون مدل روابط بين سبك‌هاي مقابله و باورهاي خودكارآمدي مقابله حرفه‌اي با استرسِ حرفه‌هاي سلامت در پرستاران

هدف: اين پژوهش با هدف آزمون مدل روابط بين سبك‌هاي مقابله و خودكارآمدي مقابله حرفه‌اي با استرس ادراك شده ناشي از حرفه‌هاي سلامت در گروهي از پرستاران انجام شد. روش: در اين پژوهش همبستگي، 151 نفر از پرستاران شاغل در بخش‌هاي اونكولوژي دانشگاه علوم پزشكي تهران به پرسشنامه باورهاي خودكارآمدي مقابله شغلي براي پرستاران (پيسانتي، لامباردو، لوسيدي، لازاري و برتيني، 2008)، نسخۀ كوتاه سياهه مقابله با موقعيت‌هاي استرس‌زا (كوهن، جانگ و استين، 2006) و سياهه استرس ناشي از حرفه‌هاي سلامت (ولفگانگ، 1988) پاسخ دادند. براي آزمون مدل مفروض از روش آماري مدل‌يابي معادله ساختاري استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه رابطۀ سبك مقابله مسئله‌محور و خودكارآمدي مقابله حرفه‌اي با استرس ادراك شده ناشي از حرفه‌هاي سلامت، منفي و معنادار (0/05 P) و رابطۀ بين سبك‌هاي مقابله هيجان‌محور و اجتنابي با استرس ادراك شده ناشي از حرفه‌هاي سلامت، مثبت و معنادار بود (0/05 P). علاوه بر اين، نتايج نشان داد كه مدل مفروض با داده‌ها برازش مطلوبي داشت و متغيرهاي باورهاي خودكارآمدي مقابله حرفه‌اي و سبك‌هاي مقابله، 37 درصد از واريانس نمرات استرس ادراك شده ناشي از حرفه‌هاي سلامت را تبيين كردند. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه بر ضرورت كاربست مداخلات رواني ـ آموزشي ناظر بر غني‌سازي مهارت‌هاي مقابله‌اي افراد شاغل در حرفه‌هاي سلامت‌محور، تاكيد مي‌كند.