پيش بيني احساس تنهايي براساس تجربه گسست و سبك هاي مقابله اي در دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد رودهن

هدف پژوهش حاضر، پيش بيني احساس تنهايي براساس تجربه گسست و سبك هاي مقابله اي در دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد رودهن بود. جامعه آماري اين تحقيق شامل تمامي دانشجويان دانشگاه آزاد واحد رودهن در سال تحصيلي 98-97 بودند و 360 نفر با توجه به جدول مورگان و كرجسي به عنوان نمونه كه 180 نفر زن و 180 نفر مرد با توجه به نمونه گيري دردسترس انتخاب شد. روش پژوهش از نظر هدف كاربردي، از نظر ماهيت توصيفي و از نظر روش همبستگي است. در اين پژوهش پرسشنامه احساس تنهايي راسل و همكاران، مقياس تجربيات تجزيه اي برنستايم و پوتنام و پرسشنامه سبك هاي مقابله اي لازاروس و فولكمن بر روي گروه نمونه اجرا شد براي تجزيه و تحليل آماري از تحليل داده ها در دو بخش آمار توصيفي و استنباطي انجام مي گيرد. در آمار توصيفي از ميانگين، انحراف معيار، جداول و نمودارها استفاده مي شود و در آمار استنباطي از همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه بين راهبردهاي مسأله مدار با احساس تنهايي در دانشجويان رابطه منفي و معناداري و بين راهبردهاي هيجان مدار با احساس تنهايي در دانشجويان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. همچنين بين متغير تجربه گسست با احساس تنهايي در دانشجويان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد.