اثربخشي رفتار درماني عقلاني_هيجاني (REBT) بر كنترل تكانه و دشواري در تنظيم هيجان در نوجوانان مراجعه‌كننده به مراكز DIC شهر تهران

هدف اصلي اين پژوهش تعيين اثربخشي  رفتار درماني عقلاني_هيجاني (REBT) بر كنترل تكانه و دشواري در تنظيم هيجان در نوجوانان مراجعه كننده به مراكز DIC شهر تهران بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_ پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل نوجوانان مراجعه كننده به مراكز DIC شهر تهران در 6 ماهه دوم سال 1400 بودند كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. ابزارهاي اندازه گيري مقياس تكانشگري (BIS-11) (بارت و همكاران، 2004) و پرسشنامه دشواري تنظيم هيجان (DERS) (گراتز و روئمر، 2004) بودند. رفتاردرماني با رويكرد REBT بر كنترل تكانه و دشواري در تنظيم هيجان به مدت 8 جلسه 90دقيقه اي بر روي گروه آزمايش اجرا شد. نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيري نشان داد كه مشاوره گروهي با رويكرد REBT بر كاهش نشانه هاي تكانشگري و دشواري در تنظيم هيجان تأثير داشته است (P 0/05). با توجه به اثربخشي رفتاردرماني عقلاني-هيجاني بر نشانه هاي تكانشگري و دشواري در تنظيم هيجان اجراي كارگاه هاي آموزشي مبتني بر اين مفاهيم در مراكز مشاوره خانواده توصيه مي شود.