پيامدها و دلالت‌هاي فروكاهش سرمايۀ سياسي

مفهوم سرمايۀ سياسي، اصطلاحي نسبتاً نوپديد در قاموس سياست و محل تلاقي دانش‌هاي گوناگون است كه استواري سياسي، همبستگي اجتماعي و انسجام ملي در نظام‌هاي سياسي گسترده، پيچيده و غيرشخصي مدرن، بيش از پيش به آن وابسته است. با اين حال علي رغم اهميت بنيادين و كاربردي آن، هنوز پژوهش مستقل چنداني درباره آن صورت نگرفته است. از زاويۀ رهيافت نهادين، سرمايۀ سياسي، سازه‌اي سياسي اجتماعي، پديده‌اي اقتضايي، زمينهمند و زمان پرورده است كه تغييرات نزولي آن، پيامدهايي عميق براي سامان و استواري سياسي جوامع دارد. با اين ملاحظه، اين مقاله بدين پرسش اصلي مي‌پردازد كه پيامدها و دلالت‌هاي فروكاهش سرمايۀ سياسي چيست؟ فرضيۀ مقاله چنين است كه كاهش سرمايۀ سياسي، پيامدهاي چندوجهي مانند بالا رفتن هزينۀ مبادلات سياسي، كاهش مشاركت مدني، افزايش فساد، افزايش قابليت تنظيم‌گري و مداخله جويي حكومت، رواج آنومي و نافرماني و فرسايش مشروعيت سياسي دارد و دلالت مهم آن، وقوع تغييرات جدي در ساحت‌هاي گوناگون جامعۀ سياسي است. اين نوشته با الهام از رويكرد نهادگرايي سياسي و با روش توصيفي تحليلي در چهارچوب نظري تركيبي بورديو و ديگران، ابعاد مفهومي سرمايۀ سياسي و پيامدها و دلالت‌هاي فروكاهش آن را بررسي مي‌كند.