اثربخشي گروه درماني وجودي بر افزايش صميميت و رضايت زناشويي در زنان افسرده متأهل

زمينه و هدف: توقع مهم از الگوي ازدواج در جهان امروز اين است كه زوج­ها به نيازهاي يكديگر به عشق، صميميت و عاطفه توجه كنند، بنابراين هدف از انجام اين پژوهش تعيين اثربخشي گروه درماني وجودي بر صميميت و رضايت زناشويي زنان افسرده متأهل بود. روش كار: روش پژوهش نيمه آزمايشي با گروه آزمايش و گروه گواه، طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري دو ماهه و جامعه آماري پژوشه را 56 زن افسرده مراجعه‌كننده به دو مركز مشاوره و روانشناسي در مشهد در سال 1398 تشكيل دادند. از اين جامعه 30 زن افسرده متأهل به شيوه هدفمند انتخاب و به شكل تصادفي 15 زن در هر يك از دو گروه آزمايش و گواه تقسيم شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه صميميت زناشويي والكر و تامپسون (1983) و پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ، 1989؛ و همچنين برنامه مداخله بسته آموزشيدرماني نظريه وجودي مدل فرانكل و يالوم در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي گروهي به گروه‌ آزمايش آموزش داده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس مختلط با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از تأثير درمان وجودي بر صميميت زناشويي و رضايت زناشويي بود و صميميت زناشويي و رضايت زناشويي در گروه آزمايش در مرحله پس‌آزمون افزايش داشته و اين افزايش در مرحله پيگيري نيز پايدار نشان مي‌دهد (0.05 p)؛ ولي در گروه گواه تغييري مشاهده نمي‌شود (0.05 p). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان از درمان وجودي به شيوه گروهي در جهت بهبود صميميت و رضايت زناشويي استفاده نمود و اين مطالعه، كارايي و اثربخشي گروه درماني وجودي بر سطح سلامت روان افراد شركت‌كننده را افزايش داد كه گامي مثبت در بهبود سلامت روان است.