ساخت غشاهاي نانوفيلتراسيون بر پايه پلي‌اتر‌سولفون و اصلاح شده با نانوفيلرهاي سيليسي و كربني براي افزايش كارائي شار و حذف آلاينده‌ها از پساب

فناوري نانوفيلتراسيون يك نوع فرآيند غشايي فشار محور مي باشد كه به دليل ارزاﻥ بودن و سازگاري با محيط زيست براي حذف رنگ هاي آلي، فلزات سنگين و نمك ها از پساب، مورد توجه بوده است. در اين پژوهش از نانوفيلرهاي سيليسي PMO-PPD و كربني CQDs در ساخت غشاء براي مقايسه كارائي آن ها در سيستم نانوفيلتراسيون استفاده شد. با بررسي آناليزهاي FE-SEM، TEM، XRD، FTIR، زاويه تماس (Bare PES=63، نانوفيلرهاي PMO-PPD=53/2 و CQDs=56/4 درجه)، تخلخل (Bare PES=66/7، نانوفيلرهاي PMO-PPD=76/3 و CQDs=74 درصد) و اندازه گيري شعاع حفرات (Bare PES=3/68، نانوفيلرهاي PMO-PPD=5/13 و CQDs=5/05 نانومتر)، سنتز موفقيت آميز نانوفيلرها و حضور آن ها در غشاهاي ساخته شده تاييد شدند. غشاهاي ساخته شده با درصد وزني0/5 درصد با مقادير L/M2h 47/1 و 43/8 به ترتيب براي نانوفيلرهاي PMO-PPD و CQDs شار بالاتري به نسبت غشاء فاقد نانوفيلر (Bare PES) با مقدار L/M2h 17/6 داشتند و آب دوستي بهتر اين نانوفيلرها را نشان مي دهد. پارامترهاي ضدگرفتگي مشخص كردند كه هر دو نانوفيلر خصوصيات ضدگرفتگي غشاء را بهبود بخشيدند. ميزان حذف آلاينده ها براي غشاهاي Bare PES 21/5 درصد NaCl، 61/5 درصد MO و 63/2 درصد Pb)، PES-PMO-PPD 0.5 wt.% (24/8 درصد NaCl، 85/2 درصد MO و 71/1 درصد Pb) و PES-CQDs 0.5 wt.% (27/93 درصد NaCl، 72/93 درصد MO و 89/76 درصد Pb) بودند. كه درصد حذف آلاينده ها در غشاهاي داراي نانوفيلر بيشتر از PES Bare بوده است. متفاوت بودن خصوصيات شار، ضدگرفتگي و حذف آلاينده ها از پساب براي مقايسه نانوفيلرهاي PMO-PPD و CQDs، به دليل تفاوت در نوع گروه هاي عاملي موجود در اين دو نانوفيلر بوده است. نتايج نشان دادند كه غشاهاي ساخته شده براي فناوري نانوفيلتراسيون در جهت بهبود شار و حذف آلاينده ها از پساب بسيار كارآمد بوده است.