بررسي رابطه سبك‌هاي والدگري و الگوهاي ارتباطي خانواده با وابستگي به شبكه‌هاي مجازي: نقش واسطه‌اي شايستگي اجتماعي

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي شايستگي اجتماعي در رابطه سبك‌هاي والدگري و الگوهاي ارتباطي خانواده با وابستگي به شبكه‌هاي مجازي است. روش پژوهش، توصيفي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش، شامل تمامي دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر دزفول در سال تحصيلي 1399-1398 است كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي، تعداد 360 از آنان انتخاب شد و وارد نمونه شدند. ابزار پژوهش، شامل پرسشنامه هاي الگوهاي ارتباطي خانواده فيتزپاتريك و كوئرنر، اقتدار والدين بوري، شايستگي اجتماعي فلنر و وابستگي به شبكه‌هاي مجازي كاپلان است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل مسير استفاده شد. نتايج تحليل مسير مدل پژوهش نشان داد همه مسيرهاي مستقيم بجز مسيرهاي الگوي ارتباطي همنوايي با شايستگي اجتماعي، سبك والدگري مستبد و سهل‌گير با وابستگي به فضاي مجازي، از لحاظ آماري معنادار شدند (p 0/001). نتايج آزمون بوت استراپ نشان داد كه متغير شايستگي اجتماعي، نقش ميانجي (غيرمستقيم) در رابطه سبك‌هاي والدگري و الگوي ارتباطي خانواده با وابستگي به فضاي مجازي دانش‌آموزان دختر متوسطه شهر دزفول ايفا مي‌كند (p 0/001). در مجموع نتايج نشان داد الگوهاي ارتباطي خانواده، سبك‌هاي والدگري و شايستگي اجتماعي، مي‌تواند بر وابستگي به شبكه‌هاي مجازي اثر بگذارد.