برنامه‌ريزي زنجيره‌تأمين انرژي‌هاي تجديدپذير با درنظر گرفتن ارزش توليد پايدار

منابع انرژي از مهمترين عوامل و عناصر توسعه پايدار در هر كشور مي‌باشند. بنابراين باتوجه به نياز روزافزون كشورها به توسعه، ميزان به‌كارگيري انرژي‌هاي تجديدپذير روبه افزايش بوده به‌طوري‌كه يكي از شاخص‌هاي توسعه يافتگي، مصرف انرژي محسوب مي‌شود. يكي از فرآيندهايي كه مي‌تواند در هر كشوري براي مدنظر قرار دادن اين مهم و اعمال آن در كليه فرآيندهاي كاري مؤثر واقع شود، مديريت زنجيره‌تأمين است. باتوجه به اهميت اين موضوع، در تحقيق حاضر تلاش بر اين بوده است تا با درنظر گرفتن سه بعد پايداري اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي، به مدل‌سازي زنجيره‌تأمين و تصميم‌گيري در سطح برنامه‌ريزي كلان پرداخته شود. اساس كار در اين تحقيق يك رويكرد برنامه‌ريزي رياضي و روشي جهت مدل‌سازي زنجيره‌تأمين انرژي‌هاي تجديدپذير مي‌باشد. كوشش شده است تا مدل‌سازي با درنظر گرفتن پويايي ارزش‌گذاري شاخص‌ها در قالب زنجيره‌تأمين صورت گرفته و با حل مدل به‌وسيله نرم‌افزار لينگو، به راه‌حلي پايدارتر در سطح برنامه‌ريزي زنجيره‌تأمين دست يابيم. درنظر گرفتن قابليت فرآيند، به‌عنوان يك معيار كيفي در فرآيند ارزيابي شاخص‌هاي انرژي تجديدپذير و نيز ارزش‌گذاري شاخص‌ها در مرحله اول به‌كمك تحليل پوششي داده‌ها ازجمله نوآوري‌هاي اين مدل مي‌باشد. نتايج حل اين مسأله مجموعه‌اي از شاخص‌ها مي‌باشند كه باتوجه به شرايط مسأله مورد مطالعه و ميزان اهميت هر شاخص در هر لايه از زنجيره‌تأمين، مي‌توان از ميان آن‌ها با اهميت‌ترين‌شان را انتخاب كرد و باتوجه به داده‌‌هاي موجود يك چارچوب برنامه استرانژيك مناسب براي توسعه اين نوع انرژي‌ها در كشور تدوين نمود.