اختلاف‌هاي ايران و عثماني بر سر استحكامات سرحدي مريوان، اورامان و لاهيجان (لاجان) در عصر قاجار

يكي از موضوع‌هاي مورد اختلاف ايران و عثماني از نيمۀ دوم سلطنت ناصرالدين‌شاه به بعد، احداث استحكامات سرحدي مريوان، اورامان و لاهيجان در مرز ايران و عثماني بود. اين پژوهش در پي يافتن پاسخ اين پرسش است كه: احداث استحكامات مرزي در سرحدات مريوان، اورامان و لاهيجان چه تأثيري در روابط ايران و عثماني و تحولات مرزهاي غربي ايران در عصر قاجار داشت؟ يافته‌هاي اين پژوهش كه با روش توصيفي-تبييني و بهره‌گيري از اسناد و نقشه‌هاي تاريخي و منابع كتابخانه‌اي انجام شد، نشان‌ مي‌دهد كه دولت عثماني به دنبال احداث استحكامات مرزي جديد توسط دولت ايران در كردستان اردلان و مُكريان، با طرح ادعاهايي دربارۀ مالكيت بر بلوكات مرزي مريوان، اورامان و لاهيجان و با تأكيد بر داخل بودن اين مناطق در طرح استاتوس‌كو، سعي در ايجاد تنش در سرحدات غربي ايران و قبولاندن شرايط مدّ نظر خود در مفاد كميسيون‌هاي مرزي داشت. سرانجام با دخالت دولت‌هاي واسطه و براساس پروتكل‌هاي تهران و اسلامبول و كميسيون سرحدي، در سال 1332ق. اين مناطق متعلق به دولت ايران شناخته شدند. يكي از موضوع‌هاي مورد اختلاف ايران و عثماني از نيمۀ دوم سلطنت ناصرالدين‌شاه به بعد، احداث استحكامات سرحدي مريوان، اورامان و لاهيجان در مرز ايران و عثماني بود. اين پژوهش در پي يافتن پاسخ اين پرسش است كه: احداث استحكامات مرزي در سرحدات مريوان، اورامان و لاهيجان چه تأثيري در روابط ايران و عثماني و تحولات مرزهاي غربي ايران در عصر قاجار داشت؟ يافته‌هاي اين پژوهش كه با روش توصيفي-تبييني و بهره‌گيري از اسناد و نقشه‌هاي تاريخي و منابع كتابخانه‌اي انجام شد، نشان‌ مي‌دهد كه دولت عثماني به دنبال احداث استحكامات مرزي جديد توسط دولت ايران در كردستان اردلان و مُكريان، با طرح ادعاهايي دربارۀ مالكيت بر بلوكات مرزي مريوان، اورامان و لاهيجان و با تأكيد بر داخل بودن اين مناطق در طرح استاتوس‌كو، سعي در ايجاد تنش در سرحدات غربي ايران و قبولاندن شرايط مدّ نظر خود در مفاد كميسيون‌هاي مرزي داشت. سرانجام با دخالت دولت‌هاي واسطه و براساس پروتكل‌هاي تهران و اسلامبول و كميسيون سرحدي، در سال 1332ق. اين مناطق متعلق به دولت ايران شناخته شدند.