بررسي نقش ميانجي مهارت‌هاي ارتباطي در رابطه ميان سبك‌هاي دل‌بستگي با بي‌رمقي زناشويي

سازوكار رابطه سبك‌هاي دل‌بستگي با بي‌رمقي زناشويي در پژوهش‌هاي پيشين مورد غفلت واقع‌شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي مهارت‌هاي ارتباطي در رابطه بين سبك‌هاي دل‌بستگي با بي‌رمقي زناشويي انجام‌شده است. روش پژوهش حاضر همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش همه افراد متأهل شهر همدان در سال 1399 بود. افراد نمونه بر اساس فرمول كوكران به تعداد 327 نفر متأهل به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي دل‌بستگي (Collins Read, 1990)، مهارت‌هاي ارتباطي (Queendom, 2001) و بي‌رمقي زناشويي (Pines, 1996)، پاسخ دادند. به دليل شيوع ويروس كرونا، پرسشنامه‌ها به‌صورت الكترونيكي تهيه شد و در گروه‌ها و كانال‌هاي شبكه‌هاي اجتماعي مجازي قرار داده شد. داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج همبستگي پيرسون و تحليل مسير نشان داد سبك دل‌بستگي ايمن با مهارت ارتباطي (0.60=β)، سبك دل‌بستگي اضطرابي با مهارت ارتباطي (0.29_ =β) مهارت ارتباطي با بي‌رمقي زناشويي (0.34=β)، سبك دل‌بستگي اجتنابي با بي‌رمقي زناشويي (0.99=β) و سبك دل‌بستگي اضطرابي با بي‌رمقي زناشويي (1.52=β) رابطه معني‌داري داشتند (P 0.01). همچنين، يافته‌ها نشان داد مسير غيرمستقيم سبك دل‌بستگي ايمن و اضطرابي با ميانجي‌گري مهارت ارتباطي با بي‌رمقي زناشويي معني‌دار است(P 0.01). از سوي ديگر اثر غيرمستقيم سبك دل‌بستگي اجتنابي با ميانجي‌گري مهارت ارتباطي معني‌دار نبود. نتايج نشان مي‌دهد در يك رابطه زناشويي ميزان مهارت ارتباطي هر يك از زوجين و نوع سبك دل‌بستگي كه در افراد شكل‌گرفته، در بي‌رمقي زناشويي زندگي مشتركشان مؤثر است.