تقابل گفتمان زنانگي و مردانگي در سينماي بيضايي (مطالعه موردي سگ‌كشي)

تحليل‌گفتمان، فراتر رفتن از صورت‌هاي قابل‌رويت زبان و رسيدن به‌زمينه‌هاي اجتماعي و كشف رابطه متقابل ميان زبان و فرايندهاي اجتماعي است. اين مقاله سعي دارد با بررسي گفتمان زنانگي و مردانگي در فيلم سگ‌كشي، به اين مساله بپردازد كه سينماي بيضايي، چه ديدگاه جنسيتي را بازتوليد مي‌كند و تاثير و تاثر ديدگاه مولف فيلم با جامعه فرهنگي اواخر دهه60 و اوايل دهه70 چگونه است. بدين منظور سعي مي‎شود با استفاده از روش تحليل‌گفتمان، لايه‌هاي «متني»،«بينامتني» و «بافتي» فيلم تحليل شود. نتايج براين مدعاست كه سگ‌كشي با پذيرفتن مباني فمينيسم سوسيال، زنانگي را در تقابل با مردانگي مي‌داند و زن را تحت‌ستم دو نظام «پدرسالاري» و «سرمايه‌داري» بازنمايي مي‌كند. در اين فيلم، صدق، فرهنگ، عشق، اخلاق، رنج و تعهد، دال‌هاي پيراموني گفتمان زنانه‌اند كه در تقابل با دال‌هاي پيراموني گفتمان مردانه يعني فريب، اقتصاد، سكس، خشونت، قدرت و خيانت قرار دارند. درنهايت بايد گفت زن در جامعه سگ‌كشي شكست مي‌خورد و دنياي مردانه را رها كرده و به شهرستان بازمي‌گردد.