شخصيت و انگيزۀ مشاركت ورزشي: نقش واسطه‌اي تنظيم هيجان

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطۀ صفات شخصيتي و انگيزۀ مشاركت ورزشي با واسطه‌گري تنظيم هيجان در كاركنان بود. در اين پژوهش مقطعي، 261 كارمند شركت نفت (98 مرد) شركت و پرسشنامه‌هاي پنج عاملي بزرگ شخصيت (كاستا و مك گري، 1989)، تنظيم شناختي هيجان (گارنفسكي و كرايج، 2006) و انگيزۀ مشاركت ورزشي (گيل و همكاران، 1983) را تكميل كردند. براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه برون‌گرايي و گشودگي علاوه بر اثر مستقيم بر انگيزۀ مشاركت ورزشي به طور غيرمستقيم و از طريق نقش واسطه‌اي راهبردهاي تنظيم هيجان بر انگيزة مشاركت ورزشي اثر دارند. توافق‌پذيري نيز از طريق افزايش تنظيم هيجان سازگار و كاهش تنظيم هيجان ناسازگار با انگيزۀ مشاركت ورزشي رابطه مثبتي داشت. در نهايت، روان‌رنجورخويي، با انگيزة مشاركت ورزشي از طريق افزايش تنظيم هيجان ناسازگار و كاهش تنظيم هيجان سازگار رابطۀ منفي داشت. براساس يافته‌هاي پژوهش، ويژگي‌هاي شخصيتي نقش مهمي بر انگيزة مشاركت ورزشي كاركنان و راهبردهاي تنظيم هيجان نيز نقش واسطه‌اي دارند.