بررسي و تحليل «نام‌دهي» در اشعار سيداشرف‌الدين گيلاني (بر اساس الگوي بازنمايي كارگزاران اجتماعي ون‌ليوون)

«نام‌دهي» ساختاري گفتمان‌مدار است كه ريشه در ايدئولوژي سخنور داشته، جهت‌گيري وي را نسبت به كارگزاران اجتماعي مختلف نشان مي‌دهد و گاه به القاي افكار او كمك مي‌كند. جستار حاضر بر آن است تا براساس الگوي بازنمايي كارگزاران اجتماعيِ ون ليوون (1996) به بررسي و تحليل اين ساختار در شعر سيداشرف‌الدين گيلاني بپردازد و به اين پرسش‌ها پاسخ دهد: 1 كدام كارگزاران اجتماعي در سروده‌هاي او به كمك مؤلفه گفتمان‌مدار «نام‌دهي» بازنمايي شده‌اند؟؛ 2 او در اِعمال اين ساختار گفتمان‌مدار بر كارگزاران اجتماعي تحت تأثير چه عواملي بوده‌است؟؛ 3 «نام‌دهي» در سروده‌هاي وي منجر به القاي چه عواطف و انديشه‌هايي شده‌است؟ دستاورد پژوهش بيانگر آن است كه او با استفاده از انواع نام‌دهيِ مستقيم و غيرمستقيم ‌به بازنمايي كارگزاران اجتماعيِ معاصر و كارگزاران اجتماعيِ تاريخي (ديني و ملي) پرداخته‌است. بعضي از عواملي كه در اِعمال اين ساختار گفتمان‌مدار بر كارگزاران فوق، تأثير داشته عبارت است از: مخاطبان اصلي سيداشرف، كه عامه مردم بوده‌اند، جهان‌بيني ديني او و شرايط اجتماعي آن روزگار، كه لزوم يادآوري گذشته با شكوه ايران را ايجاب مي‌كرد.  انواع نام‌دهي در شعر نسيم شمال براي بيدار كردن عواطف ديني و ملي مردم، بيان نگرش و جهت‌گيري سخنور نسبت به كارگزاران موردبحث، آگاه كردن مردم از عظمت گذشته كشور،  تعظيم و بزرگداشت كارگزاران و موارد ديگر به كار رفته‌است.