تأثير بازي‌هاي حركتي هدفمند انفرادي و گروهي بر مهارت‌هاي بينايي-حركتي در كودكان دختر هشت ساله

هدف اين پژوهش مقايسه تأثير بازي‌هاي حركتي هدفمند انفرادي و گروهي بر مهارت‌هاي بينايي-حركتي دختران هشت ساله بود. به اين منظور، با بكارگيري روش نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون چند گروهي، 40 دختر با ميانگين سن 8.53 سال به صورت تصادفي در گروه‌هاي بازي انفرادي (13 نفر)، بازي گروهي (12 نفر) و كنترل (15 نفر) جاي گرفتند. آزمون مهارت‌هاي بينايي- حركتي، قبل و بعد از دوره آزمايشي (هشت هفته‌اي، 16 جلسه 60 دقيقه‌اي) و نيز يك ماه پس از اتمام مداخلات براي سنجش متغيرها استفاده شد. نتايج نشان داد كه مهارت‌هاي بينايي- فضايي (0.001 p)، مهارت‌هاي تجزيه و تحليل بينايي (0.001 p) و يكپارچگي بينايي- حركتي و تثبيت چشمي (0.001 p) در هر دو شرايط آزمايشي، از پيش‌آزمون به پس‌آزمون به طور معنادار افزايش يافت و تا آزمون پيگيري بدون تغيير ماند (0.05 p). براساس مقايسه‌ گروه‌ها در پس‌آزمون و آزمون پيگيري، نمره مهارت‌هاي بينايي- فضايي (0.01 p) و يكپارچگي بينايي- حركتي و تثبيت چشمي (0.01 p) در شرايط بازي‌هاي انفرادي به طور معناداري بالاتر از بازي‌هاي گروهي بود، در حالي كه نمره مهارت-هاي تجزيه و تحليل بينايي در شرايط بازي‌هاي گروهي به طور معناداري بالاتر از بازي‌هاي انفرادي قرار داشت (0.05 p). براساس يافته‌ها، بازي‌هاي انفرادي طي يك دوره هشت هفته‌اي در بهبود مهارت‌هاي بينايي- فضايي و يكپارچگي بينايي- حركتي و تثبيت چشمي دختران هشت ساله اثربخش‌تر از بازي‌هاي گروهي و در مقابل، بازي‌هاي گروهي در بهبود مهارت-هاي تجزيه و تحليل بينايي اثربخش‌تر از بازي‌هاي انفرادي هستند.