اثربخشي مداخله «خودمديريتي كوتاه» بر توانمندسازي زنان مبتلا به ديابت نوع 2 با مقاومت روانشناختي به انسولين

مقدمه: توانمندسازي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 نقش موثري در زندگي آن ها دارد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي مداخله خودمديريتي كوتاه بر توانمندسازي زنان مبتلا به ديابت نوع 2 با مقاومت روانشناختي به انسولين انجام شد. روش كار: مطالعه حاضر به روش نيمه تجربي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري 2 ماه با گروه كنترل انجام شد. جامعه اين پژوهش زنان مبتلا به ديابت نوع 2 با مقاومت روانشناختي به انسولين بودند كه در سال 1399 در انجمن خيريه حمايت از بيماران ديابتي گيلان ثبت شده بودند و مشمول دريافت خدمات حمايتي بودند. 32 زن مبتلا به ديابت نوع 2 با مقاومت روانشناختي به انسولين  به شيوه هدفمند انتخاب و سپس به روش تصادفي ساده از نوع قرعه كشي در 2 گروه مداخله (16 تن) و كنترل (16 تن) قرار گرفتند. جمع آوري داده ها با استفاده از پرسشنامه جمعيت شناختي و فرم كوتاه مقياس توانمندسازي ديابت (Diabetes Empowerment Scale-Short Form) انجام شد. روايي محتوا به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفا كرونباخ اندازه گيري شد. پس از اجراي پيش آزمون، گروه مداخله طي 6 جلسه 90 دقيقه اي مداخله خودمديريتي كوتاه را دريافت كرد. در طول اين دوران گروه كنترل در ليست انتظار جهت دريافت مداخله قرار داشت. پس از اجراي مداخله و پس از گذشت 2 ماه، پس آزمون و پيگيري اجرا شد. تحليل داده ها در نرم افزار آماري اس پي اس اس نسخه 21 تحليل شد. يافته ها: نتايج تحليل واريانس اندازه گيري مكرر نشان داد كه روند تغييرات در متغير توانمندسازي زنان مبتلا به ديابت از مرحله پيش آزمون تا پيگيري (تعامل زمان و گروه) در گروه ها متفاوت است (F=31.729, P=0.001) و 0/51 از تغييرات را تبيين مي كند. نتيجه گيري: مداخله خودمديريتي كوتاه يك روش اثربخش بر توانمندسازي زنان مبتلا به ديابت نوع 2 با مقاومت روانشناختي به انسولين است. پيشنهاد مي شود كه از اين مداخله جهت توانمندسازي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 با مقاومت روانشناختي به انسولين در مراكز درماني استفاده شود.