رابطۀ انگيزۀ مشاركت در ورزش‌هاي همگاني و اضطراب اجتماعي اندام با مشاركت ورزشي دانشجويان دختر دانشگاه‌هاي شهرستان خوانسار

پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطۀ انگيزۀ مشاركت در ورزش‌هاي همگاني و اضطراب اجتماعي اندام با مشاركت ‌ورزشي دانشجويان دختر دانشگاه‌هاي شهرستان خوانسار انجام شد. روش پژوهش توصيفي-همبستگي بود و جامعۀ آماري آن را كليۀ دختران دانشگاه‌هاي شهرستان خوانسار تشكيل دادند. روش نمونه‌گيري تصادفي ساده و حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان 254 نفر تعيين شد. ابزار پژوهش، پرسشنامۀ مشاركت ‌ورزشي، اضطراب اجتماعي اندام و انگيزۀ مشاركت ورزشي بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي (آزمون تي‌تك نمونه‌اي، ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون) تحليل شدند. نتايج نشان داد، بين انگيزۀ مشاركت در ورزش‌هاي همگاني و اضطراب اجتماعي اندام رابطۀ منفي معنادار، بين انگيزۀ مشاركت در ورزش‌هاي همگاني و مشاركت ‌ورزشي رابطۀ مثبت و معنادار و بين اضطراب اجتماعي اندام و مشاركت ‌ورزشي رابطۀ منفي و معناداري وجود دارد. همچنين، انگيزۀ مشاركت (0.297) در ورزش‌هاي همگاني و اضطراب اجتماعي اندام (0.335) پيش‌بين مناسبي براي مشاركت ‌ورزشي دانشجويان دختر بود.