چالش اخلاقـي مهندسي ژنتيك در راستاي درمان، بهبـود عملكـرد انساني و بهسازي اخلاقـي

دسترسي به فناوري هاي نوين به صورت چشمگيري در حال رشد است. پيچيدگي مشكلات و معضلاتي كه امروزه بشر با آن مواجه است تمايل به استفاده از روش هاي نوين براي برطرف نمودن مشكلات پيش رو را افزايش داده است. كاستن درد و رنـجي كه جامعـه انساني از بيماري هاي لاعـلاج ارثي و ژنتيـكي متحمل مي شود و برآوردنِ خواسته هايي كه بهزيستي را به ارمغان مي آورد، مهم ترين دلايلي است كه استفاده از فناوري مهندسي ژنتيك براي درمان و تقويت ژنتيكِ انساني را از نظر اخلاقي تجويز مي كند؛ اما انديشمندان بسياري بهره بردن از اين روش نوين و دست كاري مستقيم ژنوم انسان براي تأمين مقاصد درماني يا بهبود فـرم و ساختار فيزيكي و عملكردي انسان را اخلاقي نمي دانند و بر اين باورند كه حتي ثمربخشي احتمالي اين فناوري در جهت بهسازي اخلاق انساني مسير اخلاقي بودن آن را همـوار نمي سازد. اين مقـاله، نخست، مهندسي ژنتيـك و تقـويت ژنتيكي را در دايـره دانشِ زيست فناوري تبيين؛ سپس، دلايل بر نفع و بر ضدّ اخلاقي بودن مهندسي ژنتيكِ انساني را در قالب صورت بندي منطقي ارائه مي‌كند و مورد بررسي و ارزيابي قرار مي‌دهد. بازي در نقش خدا، غير طبيعي بودن، غير اصيل بودن و اصل رعايت حقوق ديگران از جمله مهم ترين دلايلي است كه مخالفان اخلاقي بودن مهندسي ژنتيك به نفع ادعاي خود مطرح مي كنند.