بهره‌برداري ازمنابع آبي با استفاده از رويكرد حسابداري آب (مطالعه موردي حد‌فاصل كشت‌و‌صنعت دهخدا تا ايستگاه مارد)

ارزيابي به عنوان يكي از گام‌هاي اساسي مديريت يكپارچه منابع آب از مهم‌ترين مراحل برنامه‌ريزي و اجراي آن است. در اين راستا، نظام حسابداري آب به عنوان ابزاري براي سازماندهي و تركيب داده‌هاي گرد‌آوري شده از منابع مختلف به منظور تدوين يك سيستم اطلاعاتي و فراهم آوردن امكان ارزيابي يكپارچه سيستم‌هاي منابع آب از طريق پيوند بين داده‌هاي فيزيكي و اقتصادي معرفي مي‌شود. منطقه مورد نظر محدوده‌ي مطالعاتي حوضه مياني كارون است. چارچوب حسابداري اقتصادي-زيست محيطي براي آب، پس از تدوين حساب‌هاي آب مربوط به منطقه، متناظر به سال زراعي 93-1392، با استخراج نشانگرهايي به تحليل وضعيت منابع آب پرداخته شد. سپس براي شبيه‌سازي و مشاهده اثرات سناريوهاي مختلف الگوي كشت، سامانه آبي مورد مطالعه، شامل كليه برداشت‌ها و ورودي‌هاي به كارون، در دوره زماني 93-1335 با كمك شبيه‌ساز WEAP مدل گرديد. با كمك جداول حسابداري آب و محاسبه نشانگرهايي نظير بهره‌وري ارزش‌افزوده، كارايي اقتصادي آب در منطقه و ..نتايج نشان داد بخش كشاورزي با مقدار 7461 ميليون مترمكعب بيشترين مقدار آب مصرفي را به خود اختصاص داده است بطوري‌كه در بين محصولات كشاورزي گياه نيشكر و ذرت دانه‌اي به ترتيب با مقدار 6545 و 10 ميليون مترمكعب به ترتيب بيشترين و كمترين مقدار آب مصرفي را دارند. بخش شرب و خدمات با مقدار 232 ميليون مترمكعب و صنعت و معدن با مقدار 85 ميليون مترمكعب از لحاظ مصرف آب به ترتيب در رتبه دوم و سوم قرار دارند. بر اساس نتايج به‌دست آمده از مدل تغيير الگوي كشت (كاهش 50 درصدي گياه نيشكر و جايگزيني گياه چغندرقند به جاي آن) و كاهش 10 و 20 درصدي گره زيست‌محيطي باعث بهبود سيستم منابع آب منطقه مي‌شود.