دلالت تقديم‌ و تأخير در قرآن كريم ازنظر معناشناسي و كاربست آن در ترجمه به فارسي (مطالعه موردي برخي آيات سوره آل‌عمران)

تقديم‌وتأخير از اسلوب‌هاي زباني است و ترجمه قرآن، بدون آشنايي با آن، به نتيجه مطلوب نمي‌رسد. تقديم‌وتأخير در قرآن علاوه‌بر توجه به رعايت فواصل و ضرب‌آهنگ آيات، بر مفاهيمي نظير تعظيم، اهتمام، اختصاص، ابراز تعجب و ... دلالت دارد. از منظر فرايند ترجمه، اين اسلوب عملياتي دشوار و گاهي ناشدني است اما مي‌توان با در پيش‌گرفتن برخي فنون، به ترجمه برخي از آن‌ها و انتقال پيام نهفته مبادرت ورزيد. پژوهش حاضر با روش توصيفي ـ تحليلي درصدد تبيين دلالت تقديم‌وتأخير ازنظر معناشناسي در آياتي از سوره آل‌عمران و ارائه فنوني براي ترجمه چنين آياتي به زبان فارسي است، طبق يافته‌هاي پژوهش، انتقال دلالت‌هاي تقديم‌وتأخير در همه آيات امكان‌پذير نيست و گرچه ترجمه، دلالت معاني موردنظر را دستخوش تغييراتي مي‌نمايد اما مترجم بايد تلاش كند هر چه بيشتر به كمال مطلوب كه انتقال دلالت‌هاي تقديم‌وتأخير است، نزديك‌تر ‌شود. رعايت تقدم و تأخر واژگاني آيات در ترجمه، استفاده از ادات ويژه حصر و اختصاص در زبان فارسي، استفاده از واژگان جبراني مناسب مقام آيات نظير واژه‌هاي داراي بار معنايي تعجب، تهديد و تأكيد ازجمله فنون ترجمه اين اسلوب به زبان فارسي است.