اثربخشي گروه درماني مبتني بر طرحواره درماني هيجاني بر دشواري تنظيم هيجان در مادران كودكان كم توان ذهني

هدف: هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي گروه درماني مبتني بر طرحواره درماني هيجاني بر دشواري تنظيم هيجان در مادران كودكان كم توان ذهني بود. روش پژوهش: طرح اين پژوهش آزمايشي از نوع پيش‎آزمون- پس‎آزمون با گروه گواه و مرحله پيگيري بود. جامعه آماري پژوهش كليه مادران داراي كودك كم‎توان ذهني كمتر از پانزده سال شهرستان اردبيل در بهار سال 1399 بود. براي نمونه‌گيري با مراجعه به اداره بهزيستي شهر اردبيل از بين مراكز توانبخشي و مدارس استثنايي به روش نمونه‌گيري خوشه‎اي چند مرحله، چهار مركز و مدرسه انتخاب شد و تعداد 40 نفر از مادران كودكان مبتلا به اختلال كم‎توان ذهني را به روش نمونه‎گيري تصادفي ساده انتخاب و در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند. به‌منظور سنجش متغير‎هاي پژوهش از مقياس دشواري تنظيم هيجان گرتز و رومر (2004) استفاده شد. گروه آزمايش طي 10 جلسه، در معرض طرحواره‌درماني هيجاني ليهي و همكاران (2015) به صورت گروهي قرار گرفتند و اعضاي گروه گواه هيچ مداخله‎اي دريافت نكردند. تحليل نتايج با استفاده از روش آماري واريانس اندازه مكرر صورت گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد اثربخشي گروه درماني مبتني بر طرحواره‎هاي هيجاني بر دشواري تنظيم هيجان (115.57=F ؛ 0.0001 P) معني‌دار است و اين تاثير در مرحله پيگيري پايدار بود. نتيجه گيري: نتايج بدست آمده نشان داد گروه درماني مبتني بر طرحواره درماني هيجاني مي‎تواند در كاهش دشواري تنظيم هيجان موثر واقع شود.