اثربخشي آموزش مدل چهار عاملي ذهن آگاهي و خود دلسوزي بر رضايت از زندگي و تاب آوري زنان سالمند

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مدل 4 عاملي ذهن آگاهي و خود دلسوزي بر رضايت از زندگي و تاب آوري زنان سالمند بود. روش پژوهش: روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون و گروه گواه و پيگيري بود. جامعه آماري شامل 473 از زنان سالمندي بود كه در سال 1399 در آسايشگاه هاي سالمندان گيلان ساكن بودند. نمونه اي با حجم 45 نفر به شيوه هدفمند و با توجه به معيار هاي ورود و خروج انتخاب شد و به طور تصادفي در سه گروه 15 نفري به ترتيب گروه آزمايشي ذهن آگاهي، گروه آزمايشي خود دلسوزي و گروه كنترل دسته بندي شدند. براي گروه آزمايشي اول 8 جلسه 2 ساعتي آموزش ذهن اگاهي بر اساس بسته كابات-زين و براي گروه آزمايشي دوم 8 جلسه 2 ساعتي آموزش خود دلسوزي بر اساس بسته گيلبرت، اجرا گرديد(هر هفته يك جلسه) و در گروه كنترل مداخله اي انجام نشد. شركت كنندگان در مرحله پيش آزمون و پس آزمون و پيگيري با استفاده از پرسشنامه هاي رضايت از زندگي دينر و همكاران، و تاب آوري كونور و ديويد سون، مورد بررسي قرار گرفتند. براي تحليل نتايج از روش تحليل واريانس اندازه مكرر استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد مدل چهار عاملي ذهن آگاهي و خود دلسوزي باعث بهبود رضايت از زندگي و تاب آوري زنان سالمند شد (0/05 p )، و اين تاثير در مرحله پيگيري ماندگار بود(0/05 p ). نتيجه گيري: بنابراين مي توان از اين مداخله به عنوان بخشي از مداخلات درماني به طور موثر در مراكز سالمندان استفاده نمود.