اثربخشي فعالسازي رفتاري بر كاهش علائم وازوموتور در زنان يائسه

هدف: اين پژوهش با هدف اثربخشي فعالسازي رفتاري بر كاهش علائم وازوموتور در زنان يائسه شهر قائم شهر انجام شد. روش: پژوهش از نظرهدف كاربردي و طرح پژوهش نيمه آزمايشي با گروه گواه و دوره پيگيري بود. جامعه ي اماري شامل تمام زنان يائسه مراجعه كننده به مراكز درماني قائم شهر در سال1400 بودند كه با روش نمونه گيري در دسترس 40 نفر از آنها انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. ابتدا از هر دو گروه با پرسشنامه شدت علائم يائسگي پيمنتا و همكاران(2006) پيش آزمون گرفته شد، سپس گره آزمايش 8 جلسه 90 دقيقه اي مداخلات درمان فعالسازي رفتاري كانتر، بوش و راش(2009) را دريافت كردند و گروه كنترل هيچ مداخله اي را دريافت نكردند پس از اتمام دوره از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد و بعد از دوماه جهت بررسي پايداري اثر، گروه ها مورد سنجش قرار گرفتند. داده ها با استفاده واريانس اندازه مكرر تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد درمان فعال سازي رفتاري بر كاهش علائم وازوموتور در زنان يائسه تاثيرگذار بود (P=0/001 ,F=33/03) موثر بوده و اثر درمان در طول زمان پايدار بوده است. (P 0/05). نتيجه گيري: براساس نتايج پژوهش حاضر پيشنهاد مي شود براي كاهش علائم وازوموتور در زنان يائسه از روش درماني فعال سازي رفتاري استفاده شود.