مقايسه ميزان حساسيت كانديداي دهاني جدا شده از مبتلايان به ديابت كنترل نشده نسبت به نيستاتين و فلوكونازول در شرايط آزمايشگاهي

زمينه و هدف: استوماتيت ناشي از دنچر، شايع‌ترين عفونت فرصت‌طلب با منشا كانديدا در كام افرادي است كه از دنچر استفاده مي‌كنند و اين عفونت در بيماران مبتلا به ديابت، شايع‌تر و شدت آن بيشتر است. پژوهش‌هاي متعددي تاكنون به بررسي تأثير داروهاي مختلف براي درمان كانديديازيس دهاني پرداخته‌اند و مواردي از مقاومت دارويي گونه‌هاي غيرآلبيكنس كانديدا نسبت به داروهاي رايج ضد قارچ گزارش شده است. لذا هدف از اين مطالعه، تعيين و مقايسه‌ي ميزان حساسيت گونه هاي كانديداي جدا شده از استوماتيت ناشي از دنچر در افراد با ديابت كنترل نشده نسبت به نيستاتين و فلوكونازول در شرايط آزمايشگاهي بود. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي كه در سال 1399 انجام شد، از كام 43 بيمار مبتلا به ديابت كنترل نشده و داراي ضايعه استوماتيت ناشي از دنچر، كه به مركز تحقيقات ديابت شهرستان يزد مراجعه كرده بودند، با استفاده از سواپ استريل، نمونه‌گيري انجام شد و سپس در آزمايشگاه، كشت ميكروبي براي بررسي تعداد كلوني‌هاي گونه‌هاي مختلف كانديدا از طريق افتراق رنگ كلوني‌هاي به وجود آمده، هم‌چنين تعيين حداقل غلظت بازدارندگي نيستاتين و فلوكونازول به دو روش انتشار ديسك و ميكرودايلوشن براث انجام شد. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از آزمون‌هاي آماري كروسكال واليس و من ويتني تجزيه و تحليل شدند.  يافته‌ها: در مجموع 38.3 درصد از گونه‌هاي جدا شده، كانديدا آلبيكنس، 14.9 درصد كانديدا تروپيكاليس، 10.6 درصد كانديدا كروزه‌اي، 8.5 درصد كانديدا گلابراتا و 27.7 درصد از ساير گونه‌هاي كانديدا بود. طبق نتايج هر دو روش تعيين حساسيت دارويي، كانديدا آلبيكنس، حساس‌ترين گونه نسبت به هر دو داروي فلوكونازول و نيستاتين بود. مقاوم‌ترين گونه نسبت به نيستاتين، كانديدا گلابراتا و نسبت به فلوكونازول، كانديدا كروزه‌اي بود. در غلظت 100 درصد، به جز كانديدا آلبيكنس، حساسيت ساير گونه‌هاي كانديدا نسبت به نيستاتين به طور معني‌داري بالاتر از حساسيت به فلوكونازول بود(0.05=p). نتيجه‌گيري: اين مطالعه نشان داد كه براي درمان استوماتيت ناشي از دنچر در افراد مبتلا به ديابت كنترل نشده، نيستاتين نسبت به فلوكونازول تأثير بيشتري دارد.