ارزيابي مؤلفه‌هاي اجتماعي-اقتصادي تبيين‌كننده‌ي تاب‌آوري در سكونتگاه‌هاي غيررسمي (مطالعه‌ي موردي: شهر تبريز)

امروزه توجه به جامعه‌ي تاب‌آور در راستاي مديريت بحران و كاهش خطر و مقابله با سوانح، به‌ويژه در مناطق مستعد بلايا و بحران‌ها ضرورتي اجتناب‌ناپذير مي‌باشد. در همين راستا، تحقيق حاضر با هدف شناسايي مؤلفه‌هاي تأثيرگذار اجتماعي-اقتصادي تاب‌آوري در سكونتگاه‌هاي غيررسمي شهر تبريز نگارش شده است. روش تحقيق در مطالعه‌ي حاضر از نظر هدف، كاربردي، از نظر شيوه‌ي اجرا، پيمايشي و از نظر زماني، مقطعي است. جامعه‌ي آماري تحقيق ساكنان سكونتگاه-هاي غيررسمي شهر تبريز (بيش از 400 هزار نفر) و مديران، مسئولان و نخبگان دانشگاهي بوده كه حجم نمونه‌ي ساكنان بر اساس روش كوكران 383 نفر و حجم نمونه‌ي مديران و مسئولان و نخبگان بر اساس روش دلفي 100 نفر برآورد شده است. براي تجزيه و تحليل اطلاعات نيز از آزمون‌هاي تي، رگرسيون و مدل معادلات ساختاري استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه ويژگي‌هاي اقتصادي و اجتماعي افراد تأثير قابل توجهي بر تاب‌آوري فردي و اجتماعي در سكونتگاه‌هاي غيررسمي دارد كه بيشترين تأثيرگذاري در شاخص‌هاي اقتصادي مربوط به متغيرهاي وضعيت اشتغال، ميزان درآمد و مالكيت مسكن به ترتيب با ضرايب 0.69، 0.67 و 0.62 و در بين شاخص‌هاي اجتماعي بيشترين تأثيرگذاري مربوط به متغيرهاي ميزان تحصيلات و احساس تعلق مكاني به محله به ترتيب با ضرايب 0.54 و 0.42 مي‌باشد. همچنين در ساختارهاي اجتماعي-اقتصادي بيشترين تأثيرگذاري بر تاب‌آوري سكونتگاه‌هاي غيررسمي، وجود پايگاه‌هاي ارتباطي بين مردم و سازمان‌هاي مسئول جهت تسريع در كيفيت پاسخگويي به نيازها در زمان وقوع بحران و اعتبارات مناسب بانك‌ها و نهادهاي محلي-دولتي به‌منظور قابليت بازگردان وضعيت به قبل از بحران بوده كه آماره‌ي آزمون تي آنها به ترتيب 12.54 و 11.32 مي‌باشد.