بررسي تاثير سيستم حمل‌ونقل بر كاربري زمين شهري

زمينه و هدف: ارتباط حمل‌ونقل و كاربري زمين، از مفاهيم اساسي و زيربنايي در مطالعات حمل‌ونقل است. درنتيجه‌ اين ارتباط تنگاتنگ، عدم توجه كافي به اثرات متقابل سيستم حمل‌ونقل و كاربري زمين، باعث عدم كارايي سياست‌هاي كنترل ترافيك مي‌شود. در چند دهه گذشته، مطالعات فراواني در زمينه بررسي ارتباط سيستم حمل‌ونقل و كاربري زمين صورت پذيرفته، اما هم‌چنان تأثير متغير‌هاي حمل‌ونقلي بر كاربري زمين، به‌صورت كمي و مجزا مشخص نيست. اكثر مدل‌هاي پيشين، آثار سيستم حمل‌ونقل را به‌صورت كلي و در قالب پارامتر زمان يا هزينه سفر در نظر گرفتند. هدف اين پژوهش، بررسي كمي اثر سيستم حمل‌ونقل و سياست‌هاي محدوديت ترافيك بر الگوي كاربري زمين شهري است.روش: در اين راستا، به‌منظور آشنايي با چالش‌هاي اجرايي مسئله موردنظر و استفاده از داده‌هاي واقعي، نواحي 560گانه ترافيكي شهر تهران، به‌عنوان محدوده مورد پژوهش انتخاب شده است. مدل‌هاي ارائه‌شده در اين مقاله لوجيت دوگانه بوده و مجموعه گزينه‌ها، شامل كاربري مسكوني و غيرمسكوني است.نتيجه‌گيري: نتايج مدل‌سازي، نشان‌دهنده‌ تأثير متغيرهاي حمل‌ونقلي مرتبط با سيستم اتوبوس‌راني و تاكسي‌راني در جهت كاهش مطلوبيت سكونت به‌دليل بيشتربودن اثر مزاحمت نسبت به دسترسي و تأثير مثبت متغير مرتبط با سطح معابر، در جهت افزايش مطلوبيت سكونت در يك ناحيه است.