روند شناسايي سطوح كليدي سكانسي ازطريق تفسير نمودار گاما، مطالعات موردي از سازند سروك و فهليان در ناحيۀ دشت آبادان و شمال غربي خليج‌فارس

نمودار گاما به‌دليل پيوستگي داده‎‍ها، فراهم‌بودن در عموم چاه‌هاي حفاري‌شده در ميدان و ارتباط مشخص با تحولات حوضۀ رسوبي و تغييرات رخساره‌اي، عدم قطعيت‎‍هاي همراه را در ارائۀ مدل‎‍هاي چينه‎‍نگاري سكانسي كاهش مي‎‍دهد. سازند فهليان با سن كرتاسۀ پيشين و كربنات‌هاي سازند سروك با سن كرتاسۀ پسين، از سنگ مخزن‎‍هاي مهم در جنوب غرب ايران و خليج‌فارس محسوب مي‌شوند. اين مطالعه كاربرد نمودار‎‍هاي آناليز فيلتر خطاي تجمعي ديناميكي گاما (D-INPEFA) و انحراف معيار تجمعي گاما (NCGDL) را در شناسايي و انطباق سكانس‎‍هاي رسوبي در دو ميدان نفتي مهم در دشت آبادان و شمال غرب خليج‌فارس بررسي مي‎‍كند. در گام اول، سكانس‎‍ها با استفاده از نتايج مطالعات پتروگرافي و توصيف مغزه‎‍ها تفكيك شد. بر اين اساس، چهار سكانس ردۀ سوم در سازند سروك و سه سكانس ردۀ سوم در سازند فهليان شناسايي شد. در گام دوم، براساس نقاط عطف منحني‎‍هاي D-INPEFA و NCGDL جدايش‎‍هاي مثبت و منفي در تمام چاه‎‍هاي بررسي‌شده تعيين شد. با هدف بررسي ارتباط سطوح مشخص‌شده ازطريق منحني D-INPEFA با سكانس‎‍هاي مشخص‌شده ازطريق تلفيق اطلاعات زمين‌شناسي، مشاهده شد كه عموماً تغييرات مثبت (PB) منطبق بر سطوح سكانسي (SB) و در مقابل تغييرات منفي (NB) همراه با سطوح حداكثر غرقابي (MFS) مشاهده مي‌شود. در مقابل، روند تغييرات نقاط عطف منحني نمودار NCGDL در مقايسه با نمودار D-INPEFA كاملاً متضاد است. به عبارت ديگر، سطوح مثبت (PS) همراه با سطوح MFS و سطوح منفي (NS) در سطوح SB رخ مي‎‍دهد. نتايج نشان داد روش تلفيقي استفاده‌شده به‌صورت ساده و كارآمد مي‎‍تواند در شناسايي سطوح كليدي سكانسي در مطالعات زيرسطحي مشابه در ديگر مخازن كربناته و ماسه‌سنگي استفاده شود.