تبيين ويژگي‎هاي سرشتي روان انسان در قرآن

هدف اين پژوهش تبيين ويژگي‎هاي سرشتي روان انسان در قرآن است. اين پژوهش به اين پرسش مي‎پردازد كه قرآن چه مواردي را به‎عنوان ويژگي‎هاي سرشتي روان انسان معرفي مي‎كند. روش به كار رفته در اين پژوهش تحليل مضمون بود كه براساس آن نخست مفاهيم، سپس زيرمقولات و پس از آن مقولات مربوطه از قرآن گردآوري شد؛ بدين‎ترتيب مشخص شد كه نه مي‎توان انسان را يكسره منفي تحليل كرد و نه محدوديت‎هاي او را ناديده گرفت، بلكه انسان متشكل از سه زوج مقولۀ «خداگرايي فطري−شُحّ»، «داراي بهترين روان ممكن−بي‎ثباتي شناختي، هيجاني و رفتاري» و «استعداد كمال−سوءاستفاده از خرد» است كه به ترتيب «كمال‎طلبي دوسويه»، «صيانت نفس» و «خرد و اختيار برآمده از آن» تبيين‎گر رابطه‎ اين زوج مقوله‎هاي امتيازي−محدوديتي مي‎باشند. با توجه به آنكه «بي‎ثباتي شناختي، هيجاني و رفتاري» بيشترين تكرار را در ميان مقولات دارد، توجه ويژه به اين محدوديت انساني لازم به نظر مي‎رسد.