بررسي تجربي تاثير زمان پاشش سوخت ستان بالا بر عملكرد يك موتور احتراق دماپايين پاشش مستقيم

در دهه هاي اخير، موتورهاي احتراق دماپايين به‌عنوان راهبردي موثر براي رسيدن به مدل احتراقي بهينه مورد توجه محققين قرار گرفته اند. در اين نوع مدل احتراقي، ابتدا سوخت با عدد اكتان بالا در راهگاه ورودي پاشيده شده و سپس در محفظه ي احتراق يك سوخت ديگر با عدد ستان بالا، در زمان هاي مختلف تزريق مي شود. احتراق در موتورهاي اشتعال تراكمي واكنش‌كنترلي، از هيچ ابزار كنترلي مستقيمي استفاده ‌نمي‌كند و به شرايط اوليه و سينتيك شيميايي واكنش‌ها وابسته است. با توجه به اهميت زمان بندي احتراق و كنترل آن در عملكرد موتور احتراقي دما پايين، در اين مطالعه با استفاده از متغيرهاي كنترلي تأخير در اشتعال، زمان پاشش سوخت و فشار بيشينه داخل سيلندر در كنار سيستم پاشش سوخت به‌عنوان عملگر كنترل احتراق، به بررسي تجربي عملكرد يك موتور احتراقي دماپايين پاشش مستقيم پرداخته شده است. نتايج نشان مي دهد كه زمان پاشش سوخت ديزل در داخل سيلندر، از مهم ترين فاكتورهاي تأثيرگذار در عملكرد و كارايي موتور است. براي نرخ پاشش متان slm15، با افزايش تأخير در زمان پاشش سوخت پايلوت (ديزل)، مقدار حداكثر نرخ آزادسازي حرارت و مصرف‌ ويژه سوخت كاهش يافته در حالي كه فشار موثر متوسط انديكاتوري و بازده انديكاتوري ناخالص افزايش‌ مي‌‌يابد. همچنين با كنترل واكنش‌پذيري مخلوط و زمان پاشش سوخت با واكنش‌پذيري بالا، مي‌توان به زمان احتراق مناسب دست‌ يافت كه نشان دهنده اهميت زمان پاشش سوخت به‌عنوان يك پارامتر كنترلي مهم در كنترل احتراق يك موتور دما پايين است. بطور كلي، نرخ پاشش متان تأثير ثانويه‌اي در مقايسه با زمان شروع پاشش بر تأخير در اشتعال دارد.