چندلايگي و تعليق معناي قطعي در شعر شفيعي كدكني با تكيه بر نماد و پارادوكس

متن ادبي قابليت چندلايگي و تأويل‌پذيري دارد. دليل اين وضعيت، حضور بعضي از ايماژها در متن است. اين مقاله مي‌كوشد تا دو صنعت ادبيِ نماد و پارادوكس را در شعر شفيعي كدكني از جهت نقشي كه در تعليق دائم، قطعي و چندلايگي معنا دارند و نيز به‌عنوان دو صنعت ادبي كه شكاف و خلأ عميقي را ميان زبان عادي و زبان بلاغي ايجاد مي‌كنند، مورد تحليل و بررسي قرار دهد. پرسش اصلي اين پژوهش اين است كه نماد و پارادوكس، به چه ميزان در ايجاد لايه‌هاي متفاوت معنايي در شعر شفيعي نقش دارند و سهم هركدام از اين دو آرايه در ايجاد شكاف و خلأ ميان دو قطب عادي و بلاغي زبان و ايجاد چندلايگي معناي متن چه ميزان است؟ يافته‌ها و شواهد موجود در متن نشان مي‌دهد كه عنصر نماد در مقايسه با پارادوكس در سيّالي و عدم قطعيت، پنهان‌سازي و تعليق معنا در اشعار شفيعي از جايگاه مهم‌تري برخوردار است و پارادوكس نيز عليرغم تازگي، زيبايي و شگفت‌انگيزيِ كاربرد، در مقايسه با نماد بسامد كمتري دارد. براين اساس، شفيعي كدكني بر اساس درك راستيني كه از قدرت نماد در پويايي و فرازماني معنا دارد، خلأ ادبي و عميقي را ميان زبان عادي و ايدۀ متن  كه نتيجه آن، شكستن ساختار عادي زبان و شور هيجان در معناست ايجاد مي‌كند. روش پژوهش توصيفي و تحليلي با ارائۀ آمار است.