مقايسه اثربخشي طرحواره درماني و درمان متمركز بر شفقت بر رضايت از زندگي زناشويي و طرحواره هاي ناسازگار زنان متأهل دانشجوي دانشگاه آزاد اهواز

اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي طرحواره‌درماني و درمان متمركزبرشفقت بر رضايت از زندگي زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار انجام شد. پژوهش حاضر از نوع آزمايشي با طرح پيش-آزمون-پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل زنان متأهل دانشجوي دانشگاه آزاد اهواز در سال 1398 بود كه با روش هدفمند، 60 نفر از آنها با سابقه تأهل بين 1 تا 5 سال، انتخاب و سپس به طور تصادفي در دو گروه آزمايش (هر كدام 20 نفر) و يك گروه كنترل (20 نفر) جايگزين شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه رضايت زناشويي و پرسشنامه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بود. گروه آزمايشي طرحواره در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي طرحواره‌درماني و گروه آزمايش شفقت، 8 جلسه 90 دقيقه‌اي درمان متمركزبرشفقت بر اساس مفاهيم گيلبرت را دريافت كردند. تحليل داده‌ها بااستفاده از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره انجام شد. نتايج پژوهش نشان داد كه طرحواره-درماني بر ميزان رضايت زناشويي زنان متأهل و همچنين بر 4 حوزه از 5 حوزه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و درمان متمركزبرشفقت بر رضايت زناشويي و بر هر 5 حوزه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه مؤثر است. همچنين نتايج نتايج حاكي از آن بود كه بين طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت از لحاظ اثربخشي بر رضايت زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه تفاوت معني‌داري وجود ندارد. با توجه به نتايج بدست آمده، مي توان از طرحواره‌درماني و درمان متمركزبرشفقت براي بهبود رضايت زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه در زنان متأهل دانشجو استفاده كرد.