تأثير بار كاري ذهني بر عملكرد شغلي با نقش ميانجي استرس شغلي

سابقه و هدف: توسعه فناوري، افزايش رقابت‌هاي كاري همراه با افزايش تقاضاي كارفرما براي بهره‌وري بيشتر موجب افزايش استرس شغلي و بار كاري افراد شده و بر عملكرد شغلي آن‌ها اثرگذار است. هدف اين مطالعه بررسي تأثير بار كاري ذهني بر عملكرد شغلي كاركنان اقماري يك نيروگاه توليد برق با نقش ميانجي استرس شغلي است. مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه توصيفي ـ تحليلي روي 97 نفر از كاركنان نيروگاه توليد برق در سال 1399 انجام شد. براي انجام مطالعه، پرسش‌نامه‌ «وضعيت شغلي» طراحي شد و روايي و پايايي آن سنجيده شد. اين پرسش‌نامه شامل سه بخش بار كاري ذهني (8 سؤال)، عملكرد شغلي (7 سؤال) و استرس شغلي (9 سؤال) است. پرسش‌نامه در بين دو گروه مورد (47 نفر از كاركنان توليد برق) و شاهد (32 نفر از كاركنان اداري) توزيع شد. در پايان با استفاده از روش معادلات ساختاري، ارتباط بين متغيرهاي بار كاري، عملكرد و استرس شغلي بررسي و براي تحليل نتايج آماري از نرم‌افزارهاي SPSS نسخه 22 و AMOS نسخه 24 استفاده شد.يافته‌ها: بر اساس نتايج آزمون ضريب همبستگي پيرسون، رابطه معناداري بين متغيرهاي بار كاري ـ استرس شغلي، استرس شغلي ـ عملكرد شغلي و بار كاري ـ عملكرد شغلي وجود دارد (0.05 P). با توجه به مدل معادلات ساختاري استرس شغلي نقش ميانجي بين بار كاري و عملكرد شغلي دارد و درصد ميانجيگري آن 0.415 است؛ بنابراين، بار كاري زياد ممكن است باعث استرس شغلي زياد شود و اين استرس باعث كاهش عملكرد شغلي مي‌شود.نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين تحقيق، بار كاري موجب افزايش استرس شغلي در بين كاركنان مي‌شود و اين موضوع عملكرد شغلي آن‌ها را كاهش مي‌دهد.