نقش ميانجي بهسازي منابع انساني در رابطه بين مديريت دانش بر عملكرد شغلي معلمان

هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي بهسازي منابع انساني در رابطه بين مديريت دانش بر عملكرد شغلي معلمان متوسطه دوم شهر كرج مي‌باشد. پژوهش حاضر از حيث هدف از نوع تحقيقات كاربردي و از نظر روش پژوهش، از دسته پژوهش‌هاي همبستگي- پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش معلمان متوسطه دوم شهر كرج به تعداد 7690 نفر مي‌باشد. با استفاده از فرمول تاباكينگ 200 نفر با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي از بين معلمان به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي آموزش و بهسازي منابع انساني ولبا و جانسن (2010)، مديريت دانش لاوسون (2003)، عملكرد شغلي پاترسون (1990) كه داراي روايي و پايايي قابل قبولي بودند، استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي و استنباطي شامل ضريب همبستگي، تحليل مسير، مدل معادلات ساختاري مورد تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بين مديريت دانش با عملكرد شغلي رابطه معناداري وجود داشت (0/05≥p). بين بهسازي منابع انساني با عملكرد شغلي رابطه معناداري وجود داشت (0/05≥p). بين مديريت دانش با بهسازي منابع انساني رابطه معناداري وجود داشت (0/05≥p). همچنين نتايج مدل معادلات ساختاري نيز نشان داد كه متغير بهسازي منابع انساني نقش واسطه‌اي را در تاثيرگذاري مديريت دانش بر عملكرد شغلي داشت (0/05≥p). در مجموع، مي‌توان نتيجه گرفت كه بهبود و توسعه مديريت دانش و آموزش و بهسازي منابع انسانيمي تواند به شكل مستقيم منجر به افزايش سطح عمكرد شغلي معلمان مي‌شود.